Sklep internetowy, komputery

Przedszkole Montessori

Przedszkole Montessori Nie raz słyszałeś rozmowę swoich znajomych o przedszkolu Montessori i zastanawiałeś się, czym różni się ono od innych placówek? Ten artykuł rozwieje wszelkie wątpliwości.


Krótka biografia Marii Montessori

Urodzona we Włoszech w 1870 roku. Pierwszy kontakt z edukacją miała w wieku 6 lat, gdy rodzice posłali ją do rzymskiej szkoły podstawowej. Wykształcenie średnie zdobywała w szkole o profilu technicznym. Zainteresowanie biologią skłoniło ją do podjęcia studiów na wydziale medycyny. Była pierwszą kobietą – lekarzem we Włoszech. Jej badania oraz działalność na rzecz rozwoju i wychowania dzieci przyniosły jej sławę i przyczyniły się do rozwoju pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Pracowała w Klinice Psychiatrycznej Uniwersytetu Rzymskiego. To właśnie obserwacja umysłowo chorych pacjentów była początkiem jej prac badawczych. U swoich pacjentów zaobserwowała nieposkromioną siłę, nad którą potrafili zapanować wtedy, gdy byli odpowiednio prowadzeni przez opiekunów. Na tej podstawie zaczęła tworzyć swój system nauczania dzieci. Według Montessori natura dziecka nakazuje mu uzewnętrzniać swoją wewnętrzną siłę, przez co dziecko jest aktywne, ciekawe otoczenia i chętne do poznawania wszystkiego, z czym się zetknie. Według niej dzieci, podobnie jak osoby upośledzone, są w stanie zrozumieć wiele trudnych do wytłumaczenia zjawisk, jeśli tylko owe zjawiska są im przedstawione w przyswajalny sposób. Maria Montessori była pod ogromnym wpływem prac Itarda, Sequina i Pinda, którzy skupiali się na działalności pedagogicznej w środowisku dzieci upośledzonych. W roku 1907 objęła kierownictwo nad Centrum Opieki Dziennej i zetknęła się z dziećmi normalnymi. Właśnie wtedy powstało pierwsze przedszkole – Casa dei Bambini (Dom Dziecięcy), gdzie Montessori stworzyła fundamenty swojego systemu nauczania. Wykorzystując materiały dydaktyczne stosowane w psychologii eksperymentalnej oraz specjalnie zaprojektowane meble, stworzyła miejsce do zajęć dla dzieci. Maria Montessori posiadała ogromny dar zjednywania sobie ludzi, mówiła otwarcie o swoich pomysłach, argumentowała je bardzo trafnie, wzbudzając zainteresowanie i szacunek. Dzięki tym umiejętnościom zdobywała fundusze na swoje badania i rozwój autorskiej metody wychowywania dzieci. W roku 1909 opublikowała swoją pierwszą książkę. Po ogromnym sukcesie, jaki odniosła jej publikacja, autorka zaniechała dalszej działalności w zawodzie lekarki i zajęła się ulepszaniem swojej metody. Liczne podróże pozwoliły jej rozprzestrzenić tę metodę na inne kontynenty. W roku 1929 utworzyła Association Montessori Internationale (Międzynarodowe Stowarzyszenie Montessori – AMI), które do dziś koordynuje działalność i rozwój placówek montessoriańskich. Maria Montessori otrzymała wiele wyróżnień. W 1923 roku została uhonorowana tytułem Doktora Honoris Causa przez Uniwersytet Durham w USA, natomiast rok 1949 przyniósł jej nominację do pokojowej Nagrody Nobla oraz Krzyż Legii Honorowej w imieniu Republiki Francuskiej. W roku 1950 otrzymała tytuł doktora Honoris Causa Uniwersytetu w Amsterdamie. Zmarła w roku 1952 w Holandii.



Filozofia wychowania metodą Montessori

„Pomóż mi zrobić to samodzielnie” – w tych kilku słowach zawiera się całą filozofia Montessori. Maria Montessori dążyła do tego, aby dzieci były traktowane jak dorośli, aby mieli prawo głosu i mogły same decydować w prawach z nimi związanych. Całą swoją metodę Montessori oparła na spontaniczności i sile wewnętrznej dzieci, które zmuszają je do aktywności i ujawniają ciekawość wobec świata i ludzi. Fundamentalne znaczenie ma dziecko - jego swobodny rozwój, który opiera o otaczający go świat. Dziecko, poznając świat wokół siebie, przyswaja wiedzę i nabywa doświadczenia, które kształtują cechy charakteru i temperament oraz wywierają wpływ na jego dalszy rozwój. Główną myślą placówek montessoriańskich jest dążenie do samodzielności podczas wykonywania wszelkich działań, ukształtowanie szacunku i potrzeby pracy w spokoju i ciszy, a także wykształcenie niewymuszonej samodyscypliny dziecka. Ponadto placówki kładą nacisk na rozwijanie zdolności współpracy, przy szczególnym uwzględnianiu własnego rozwoju. Ważne jest, aby rozwój dziecka dostosowany był do jego indywidualnych predyspozycji. Dlatego grupy wiekowe dzieci uczących się w systemie montessoriańskim są zróżnicowane. Nauka przebiega w trzech etapach i na każdym z nich są dzieci w różnym wieku. Dziecko uczy się poprzez działanie, poznawanie świata. Umożliwia mu to jego wrodzona aktywność i ciekawość. Każdy uczeń szkoły montessoriańskiej samodzielnie decyduje o czasie, formie i miejscu rozpoczęcia pracy. Nie jest zmuszane do żadnych działań, nacisk położony został na wolność i możliwość dokonywania wyborów. Dodatkowo dzieci uczą się utrzymywać porządek i ład, wszelkie czynności są odpowiednio zaplanowane, a elementy w klasie szkolnej muszą być uporządkowane. Uczniowie uczą się w ciszy i spokoju, realizują te zadania, do których czują się przygotowani w oparciu o własne możliwości i indywidualne tempo rozwoju. Istotny element w wychowaniu montessoriańskim odgrywa religia. Dziecko jest chętne do przyjmowania każdej wiedzy i jest na tę wiedzę otwarte, dlatego też, zgodnie z metodą, nauki religijne będzie przyswajało z takim samym entuzjazmem jak każde inne. Materiały dydaktyczne wspierają rozwój dziecka, dlatego też są estetycznie wykonane, funkcjonalne i odporne na zniszczenia. Mają ciekawe okładki i tak rozmieszczoną treść, aby wzbudzić w dziecku jak największe zainteresowanie.



Rola nauczyciela w wychowywaniu przedszkolnym metodą Montessori

Nauczyciel wychowania montessoriańskiego jest przewodnikiem dziecka po rzeczywistości, obserwatorem jego rozwoju i inspiracją do aktywności. Nie ma prawa ingerować w indywidualny rozwój dziecka, gdyż to dziecko decyduje o tym, co będzie robić i jakie tempo rozwoju jest dla niego najlepsze. Nauczyciel organizuje dziecku pracę, aby mogło ono samo zdobywać doświadczenia, jednak nie może zakłócać wykonywanych przez uczniów czynności, nie może też narzucać tempa rozwoju, czy zmuszać dziecka do działań, których ono nie chce bądź nie ma ochoty wykonywać; nie ma możliwości zainterweniować, gdy dziecko popełni błąd. Nauczyciel powinien być łagodnym pedagogiem, otwartym na wspieranie dziecka w jego indywidualnym rozwoju. Może motywować pochwałami, jednak ma zakaz stosowania kar. Musi wystrzegać się wszelkich zachowań i działań, które mogłyby demotywować dziecko do dalszej pracy lub urazić jego godność, przez co uczeń mógłby zaprzestać starań.



Zalety i wady wychowania metodą Marii Montessori

Metoda Marii Montessori jest metodą kładącą nacisk na samodzielny rozwój dziecka. Wiele ze stosowanych tu zasad w mniejszym bądź większym stopniu jest obecne w placówkach przedszkolnych działających zgodnie z polskim systemem szkolnictwa. Poniżej wymieniamy zalety i wady opisanej metody, pomijając cechy wspólne dla tej metody i metody tradycyjnego nauczania przedszkolnego.

Zalety
- kształtowanie indywidualnych cech jednostki
- nacisk na rozwijanie samodzielności dziecka
- odpowiednio zorganizowane środowisko wspomagające rozwój uczniów (meble dostosowane do wzrostu dzieci, specjalne podręczniki)
- wykształcenie w dziecku chęci do zdobywania kolejnych poziomów samokształcenia
- realizacja tylko tych zadań, do których podjęcia dziecko jest gotowe

Wady
- trudności w przystosowaniu się do rzeczywistych warunków panujących na dalszych etapach nauki i pracy (stres, hałas i pośpiech)
- trudności w dostosowaniu się do tempa pracy lub nauki narzuconego przez system szkolnictwa w przypadku dzieci kontynuujących naukę w normalnych placówkach na wyższych poziomach nauczania
- mała ilość odpowiednio wykształconej kadry pedagogicznej

-C-

(Opracowane na podstawie materiałów publikowanych przez Association Montessori Internationale)


Tagi: /

Przeczytaj także: